ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΧΟΡΩΝ ΤΟΥ ΚΟΥΣΚΟ
Centro Qosqo de Arte Nativo: Ο θεσμός της λαϊκής παράδοσης του Κούσκο
Από το 1924, ένας θεσμός του Κούσκο καταγράφει τους αυτόχθονες χορούς και τη μουσική της περιοχής — τη ζωντανή παράδοση από την οποία αντλούν ακόμη και σήμερα τα δείπνα-παραστάσεις.
Δες ημερομηνίες για το Φολκλόρ Σόου στο Κούσκο στο GetYourGuide ↗Ιδρύθηκε το 1924 για να σταματήσει την εξαφάνιση μιας παράδοσης.
Το Centro Qosqo de Arte Nativo ιδρύθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1924 από τον Luis Alberto Pardo Durand, με συγκεκριμένο σκοπό τη συλλογή και τη διατήρηση της λαϊκής μουσικής και των χορών που γεννήθηκαν στην περιοχή του Κούσκο, προτού σβήσουν από τη ζωντανή μνήμη. Στο Κούσκο θεωρείται ευρέως ο κορυφαίος και πιο σεβαστός λαογραφικός θεσμός της πόλης, ενώ αναγνωρίστηκε επισήμως από την περουβιανή κυβέρνηση ως ο πρώτος λαογραφικός θεσμός της χώρας — ένας τίτλος που αποτυπώνει πόσο νωρίς ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια διατήρησης, έναν ολόκληρο αιώνα πριν τα δείπνα με λαογραφικά σόου γίνουν θεσμός στον τουρισμό του Κούσκο. Αυτό το προβάδισμα ενός αιώνα είναι εν μέρει ο λόγος που ο θεσμός εξακολουθεί να φέρει τόσο μεγάλο πολιτιστικό βάρος στην τοπική κοινωνία.
Ένα ρεπερτόριο με περισσότερους από 50 χορούς
Στην πορεία της ιστορίας της, η θεσμική αυτή δομή έχει δημιουργήσει και διατηρήσει ένα τεκμηριωμένο ρεπερτόριο άνω των 50 διαφορετικών χορών που γεννήθηκαν στην περιοχή του Κούσκο, ενώ παράλληλα λειτουργεί και ένα μουσείο παραδοσιακών ενδυμασιών που αντιπροσωπεύει πολλές από τις επαρχίες και τις κοινότητες του Κούσκο. Αυτή η κλίμακα έχει σημασία για τον επισκέπτη: σημαίνει ότι οι έξι περίπου χοροί που παρουσιάζει ένα τυπικό εμπορικό δείπνο-σοου κάθε βράδυ αποτελούν ένα επιμελημένο, εύπεπτο δείγμα από μια πολύ μεγαλύτερη και ενεργά συντηρούμενη παράδοση – όχι το σύνολο όσων υπάρχουν. Μια μόνο βραδιά έξω είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα μικρό παράθυρο σε έναν πολύ ευρύτερο κατάλογο τοπικών χορών που εξακολουθούν να εκτελούνται και να διδάσκονται σήμερα.
Πού εντάσσονται τα εμπορικά δείπνα-θεάματα σε αυτή την παράδοση
Τα εστιατόρια του Κούσκο με δείπνο και παράσταση που απευθύνονται σε τουρίστες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην Πλάθα δε Άρμας και γύρω από αυτήν, αποτελούν ξεχωριστές εμπορικές επιχειρήσεις από τους λαϊκούς φορείς, όπως το Centro Qosqo de Arte Nativo — δεν είναι ο ίδιος οργανισμός, και οι χορευτές και οι μουσικοί ενός δεδομένου εστιατορίου συνήθως συγκροτούν το δικό τους ανεξάρτητο συγκρότημα, όχι παράρτημα κάποιου φορέα διατήρησης. Αυτό που μοιράζονται είναι μια κοινή πηγή: οι ίδιοι περιφερειακοί χοροί, τα όργανα και οι ενδυματολογικές παραδόσεις που φορείς όπως το Centro Qosqo έχουν αφιερώσει έναν αιώνα για να καταγράφουν, να διδάσκουν και να κρατούν ζωντανά για ολόκληρη την πόλη, είτε εκτελούνται εμπορικά είτε όχι.
Γιατί η οπτική της διατήρησης έχει σημασία για τον επισκέπτη
Το γεγονός ότι ένας χορός όπως το huayno ή το Qhapaq Qolla έχει τεκμηριωθεί επίσημα και εκτελείται αδιάλειπτα για σχεδόν έναν αιώνα — και δεν συναρμολογήθηκε αποκλειστικά για τουρίστες — αλλάζει τον τρόπο που μπορεί να παρακολουθήσει κανείς μια βραδινή παράσταση. Είναι ένα λογικό και σεβάσμιο πρίσμα να υιοθετήσετε: παρακολουθείτε μια συμπυκνωμένη, εμπορική παρουσίαση χορών με πραγματική και συγκεκριμένα κουσκέικη καταγωγή, όχι ένα γενικό σόου «Περού» φτιαγμένο για επισκέπτες, χωρίς καμία σύνδεση με την τεκμηριωμένη λαϊκή ιστορία της περιοχής. Αυτή η καταγωγή είναι επίσης ο λόγος που τα κοστούμια, τα όργανα και η χορογραφία τείνουν να παραμένουν αρκετά σταθερά από χώρο σε χώρο σε όλο το Κούσκο — οι περισσότεροι αντλούν, άμεσα ή έμμεσα, από την ίδια καταγεγραμμένη τοπική παράδοση, αντί να αυτοσχεδιάζουν μια δική τους εκδοχή από το μηδέν.
Βλέποντας την παράδοση πέρα από το σχήμα του δείπνου-θεάματος
Οι επισκέπτες που επιθυμούν να δουν αυτή την παράδοση διατήρησης σε ένα μη εμπορικό περιβάλλον μπορούν να αναζητήσουν λαογραφικούς φορείς όπως το Centro Qosqo de Arte Nativo ξεχωριστά από οποιαδήποτε κράτηση δείπνου με παράσταση, καθώς αυτοί οι οργανισμοί λειτουργούν με δικά τους προγράμματα παραστάσεων και ωράρια μουσείων, ανεξάρτητα από τους χώρους εστίασης. Το να αντιμετωπίσει κανείς ένα δείπνο-παράσταση ως μια προσιτή, ανέξοδη εισαγωγή και μια αφιερωμένη επίσκεψη σε έναν φορέα διατήρησης ως την πιο εις βάθος συνέχεια για όσους ενδιαφέρονται πραγματικά, αποτελεί έναν φυσικό τρόπο να οργανώσει το ευρύτερο ενδιαφέρον του για την παραδοσιακή χορευτική κληρονομιά του Κούσκο σε μια μεγαλύτερη διαμονή — ιδιαίτερα για επισκέπτες που διαπιστώνουν ότι το δείγμα έξι χορών μιας τυπικής βραδιάς τους αφήνει με την επιθυμία να δουν περισσότερα από το ευρύτερο, δεκαετιών ρεπερτόριο.